Powiadają, że Weles — słowiański bóg podziemi, mądrości, dróg i bydła, pan tego, co ukryte, i strażnik tajemnej wiedzy — czuwa nad wędrowcami i tymi, którzy szukają drogi przez gąszcz świata. To on zna wszystkie ścieżki: te widzialne i te wiodące w głąb. Przed sobą wysyła barwnego posłańca o skrzydłach upstrzonych wzorami niczym mapa starych szlaków — bursztyn, błękit, zieleń i głęboki granat splecione w jeden wzór. Tym posłańcem jest Motylica Welesa, przewodniczka ścieżek, nosicielka wytrwałości, ugruntowania i odwagi, by iść dalej.

Magiczna symbolika

W słowiańskiej duszy Weles był panem dróg i przewodnikiem dusz — tym, który zna każdy zakręt losu i prowadzi przez ciemność ku celowi. Motyl o skrzydłach barwnych jak dawne szlaki kupców jest jego żywym znakiem: wytrwały wędrowiec, który mimo kruchości pokonuje wielkie odległości, niosąc obietnicę, że każda droga ma swój kres.

A jego serce to jaspis — kamień ziemi i wytrwałości, zwany przez dawnych kamieniem wojownika i wędrowca. To strażnik siły w trudzie: dodaje odwagi i wytrzymałości, zakorzenia w chwilach chaosu, pomaga doprowadzać rzeczy do końca i nie ustawać w drodze. Tam, gdzie skrzydła szepczą o wędrówce, jaspis daje moc, by stawiać kolejny krok. Razem są jak dłoń Welesa na ramieniu wędrowca: prowadzą, wzmacniają, przypominają, że dasz radę przejść swoją drogę.

Rola duchowa

Motylica Welesa jest przewodniczką wytrwałości i ugruntowania. Noś ją, gdy stoisz na rozdrożu i nie wiesz, którędy iść, gdy trud drogi cię wyczerpuje, gdy potrzebujesz siły, by nie porzucić tego, co zaczęłaś. Jaspis koi niepokój, dodaje odwagi i stabilności, a motyl Welesa przypomina, że nawet najdłuższa droga składa się z pojedynczych kroków — i że masz w sobie moc, by ją przejść do końca. To amulet dla tych, którzy są w drodze: ku celowi, ku zmianie, ku sobie.

Afirmacja

Stąpam pewnie, krok za krokiem, choćby droga była długa. Mam w sobie siłę ziemi i wytrwałość wędrowca. Każda ścieżka, którą obiorę, prowadzi mnie tam, dokąd mam dojść.

Rytuał Drogi — Szlak Welesa

Rytuał najlepiej odprawić o zmierzchu — w godzinie granicznej, gdy dzień przechodzi w noc, porze Welesa. Dobry jest też każdy moment, gdy stajesz przed ważnym wyborem albo gdy potrzebujesz siły, by wytrwać w obranej drodze.

Przygotowanie:

Znajdź ciche miejsce, najlepiej tam, gdzie czujesz związek z ziemią — przy oknie z widokiem na pola, w ogrodzie, blisko drewna lub kamienia. Zapal ciemną świecę — brązową, granatową lub zieloną, barwę leśnych dróg. Jeśli możesz, postaw obok coś z ziemi — kamień, garść gleby, gałązkę. Wisior trzymaj w dłoniach.

Oczyszczenie:

Przemyj Motylicę Welesa w chłodnej wodzie albo przeprowadź ją kilka razy nad płomieniem świecy, szepcząc:

Zostawiam zwątpienie. Wyruszam dalej.

Zakorzenienie:

Zaciśnij wisior w dłoniach na wysokości serca. Zamknij oczy i oddychaj wolno — pięć głębokich wdechów. Wyobraź sobie, że z twoich stóp wyrastają korzenie wnikające głęboko w ziemię, a z niej płynie ku tobie ciemna, spokojna siła. Czujesz się pewnie, mocno, niewzruszenie.

Wezwanie drogi:

Połóż dłoń na jaspisie i pomyśl o jednej drodze przed sobą — wyborze, celu, zadaniu, które wydaje się zbyt trudne. Wypowiedz na głos:

Welesie, panie dróg, prowadź mnie i dodaj sił. Niech wytrwam aż do kresu.

Założenie wisiora:

Zawieś Motylicę Welesa na szyi, tak by jaspis spoczął blisko serca. Wypowiedz afirmację — trzy razy, za każdym razem pewniej i mocniej, jakbyś stawiała kolejne kroki na szlaku.

Domknięcie:

Połóż dłoń na wisiorze i podziękuj — Welesowi za przewodnictwo, ziemi za siłę, sobie za odwagę, by iść dalej. Pozwól świecy dopalić się do końca albo zgaś ją, zachowując jej blask w pamięci jako światło na drogę.

Noszenie:

Noś Motylicę Welesa, gdy jesteś w drodze i potrzebujesz wytrwałości. Gdy poczujesz, że brak ci sił albo gubisz kierunek, dotknij jaspisu i przypomnij sobie: mam w sobie siłę, by przejść swoją drogę do końca. Raz w miesiącu połóż kamień na ziemi lub na parapecie na całą noc, by zakorzenił się na nowo w sile ziemi.